Stichting Pigasos
  Zorba de Greek: "Dance? Did you say... DANCE?!  Come on my boy, Together! Lets go!"

GESCHIEDENIS

Dimitra en Maritsa

De Griekse volksdansgroep Pigasos (Pegasus in het Nederlands) werd in 1963 opgericht door jonge Griekse migranten uit Utrecht (YouTube video 12 minuten) in Nederland. De dansgroep bestond in het begin uit een vriendengroep zonder naam. Op 25 oktober 1963 (Griekse bevrijding) kwamen zij voor het eerst bijeen, om met geleende kostuums traditionele dansen uit te voeren. Met wat geld van de stichting Bijstand Buitenlandse Werknemers (tegenwoordig MIU) en met hulp van Ria en Tom Jansen, Maritsa Dimitopoulos en Dimitra Sideris-Panagopoulou (foto rechts) konden de eerste tsolias-kostuums (Grieks nationale kostuum met de bekende witte plooirok) voor de mannen worden genaaid. Dimitra Sideris-Panagopoulou (1923-1999) en Nikos Sideris (1920-1997) waren één van de medeoprichters van Pigasos en zijn jarenlang de motor achter de dansgroep geweest.
Aanvankelijk was het doel alleen ontspanning en het dansen op Griekse nationale feesten. In de loop van de jaren verbeterde de kwaliteit van de groep en groeide de belangstelling van het Nederlandse publiek voor het volksdansen dermate, dat Pigasos in heel Nederland, maar ook daarbuiten, optredens ging verzorgen. 

De film Zorba de Griek

Film Zorba the Greek

In 1964 ging de film Zorba de Griek met Antony Quinn en Irini Papas in de hoofdrollen in première in Nederland. De film was gebaseerd op het gelijknamige boek van Nikos Kazantzakis en met filmmuziek geschreven door Mikis Theodorakis. Vooral de dansscene uit de film met de beroemde woorden van Zorba (Antony Quin) tegen zijn vriend (Alan Bates): "Dance? Did you say... DANCE?! Come on my boy, Together! Lets go!" en vervolgens de dans op de mooie muziek, leidde tot een ware rage om de Sirtaki, de Griekse muziek en het land Griekenland te leren kennen.

In datzelfde jaar ontving Pigasos zelfs een brief van de toenmalige Griekse ambassadeur in Den Haag. De heer Grívas-Gardikiòtis: Hierbij delen wij u mede dat, dankzij de grote inspanningen van uw gezelschap Pigasos, de succesvolle uitvoeringen van onze Griekse dansen en de verbreiding daarvan onder een groot aantal Nederlanders, het toerisme van Nederlanders in Griekenland dit jaar met 30 procent is gestegen. Onze hartelijke gelukwensen en veel succes voor de toekomst! 

Het Griekse Trio Hellinique, dat zich in de jaren zestig in Nederland vestigde, oogstte een hit met La Danse de Zorba (1965). Maar ook de liedjes van zangers als Nana Mouskouri en Demis Rousos stonden hoog genoteerd in de Top 40. En in ontelbare plaatsen in Nederland demonstreerden de Utrechtse Grieken de filmdans en andere dansen uit alle delen van Griekenland. 

Pigasos met Nana Mouskouri


1965 Pegasus met het Triio Hellenique


1965 Pegasus optreden in bioscoop


De mythologische naam Pigasos kreeg de dansgroep toen tante Beatriki uit Athene bij Dimitra en Nikos Sideris op bezoek kwam.

Na verloop van tijd ontstond er zelfs een orkest met instrumenten uit de verschillende streken van Griekenland. De groepsleden leerden elkaar de dansen uit hun geboortestreek, zoals dat in de dorpen van Griekenland ook ging.

Pigasos werd steeds bekender en het gezelschap werd opgedeeld in twee groepen: een optreedgroep en een beginners groep. Deze beginners werden dan op den duur weer gevorderd. In de groep die optrad zaten na een tijdje ook Nederlanders.. Zo werd Pigasos langzamerhand ook een symbool van de verbroedering en harmonische coëxistentie op basis van de Griekse dansen.

Pigasos trad op in theaters in binnen en buitenland, kwam zelfs op televisie. Aan het einde van elke voorstelling vroegen de leden van Pigasos het publiek naar voren te komen en mee te dansen. Iets wat tot op de dag van vandaag nog gebeurt.

Van het geld dat ze met hun optredens verdienden maakten en kochten ze nieuwe kostuums. Mevouw Dimitra Sideris-Panagopoulou ging zelfs dorpen langs in Griekenland om traditionele klederdrachten te kopen voor de dansgroep.

De dansgroep had kostuums van mevrouw Sirma Papadamakis (1934-2018) in bruikleen. Deze kostuums was haar eigen bruidsschat aan zelf gemaakte traditionele kleding die zij had gedragen als jong meisje in haar dorp Assimenion in Thracie (links van foto in het midden). Sirma was altijd aanwezig op de dansavonden en hielp de dansgroep met het maken van kostuums en bij optredens tot op hoge leeftijd. 

Heel belangrijk was ook de bereidwillige hulp van Elèni Tsaóuli, de beroemde Griekse danslerares, oprichtster en directrice van het volksdansgezelschap 'Elèni Tsaóuli', die in Griekenland grote faam genoot om haar nauwkeurige werk en haar onderzoek naar Griekse dansen. Zij toonde zich zeer geïnteresseerd in Pigasos - een grote eer! - en ze kwam naar Nederland. Ze gaf les en liet kostuums uit Griekenland komen.
Na haar dood werd haar werk voortgezet door haar assistente, opvolgster en vriendin mevrouw Plousía Liakatá. Ook zij kwam vele jaren naar Nederland om dansles te geven en te helpen met het naaien van kostuums.

Dimitra Sideris-Panagopoulou (1923-1999) in Sarakatsana klederdracht


Sirma Papadamakis (links) in klederdracht in haar dorp Asimenion, Thracie.


Plousía Liakatá


60 jaar Pigasos

In 2023 viert de dansgroep alweer haar 60-jarig jubileum. Zestig jaar dansen; hele gezinnen, meerdere generaties, hebben leren dansen bij Pigasos. Sommige dansers leerden elkaar kennen op de dansgroep en trouwden met elkaar. Pigasos is lange tijd de enige plek geweest waar de Griekse jeugd bijeen kon komen. Het samenkomen om te dansen heeft hen geholpen om ook hun Griekse identiteit te behouden. 

Pigasos bestaat nog steeds. De dansgroep levert nog steeds een belangrijke bijdrage aan de geschiedenis van het Grieken in Utrecht en in Nederland en de verspreiding van de Griekse cultuur, dans en muziek.




Home  |  Danscursus  |  Dansdocenten  |  Doelstelling & Filosofie  |  Geschiedenis  |  Fotoarchief |  Contact & Inschrijven